تبليغات بىاثر و كأن لم‌يكن سازد ، به اتفاق همه آيت الله بروجردى بود . از ايشان هم اعلام نظرى مطرح نمىشد و سكوت ايشان را جمعى حمل بر مماشات مىكردند ، از سوى ديگر هم شخصيتى كه بتواند اين موضوع را با آيت الله در ميان گذارد و اگر فرضاً ايشان را ساكت بيابد رو در رو با ايشان به بحث و مناظره و وجوب مخالفت با اين معنى بپردازد جز مرحوم والد آيت الله آخوند ملامحمد جواد صافى عليه‌الرحمة كه مورد احترام آقا بود نبود ، يا به هر حال كم بود . در اين گير و دار ، ايشان قم مشرف شدند و بزرگان حوزه مخصوصاً مرحوم آيت الله گلپايگانى و مرحوم امام خمينى با ايشان ديدارها نموده و از ايشان خواستند كه در ملاقات‌هايى كه با آقا دارند علت سكوت ايشان را جويا شده و لزوم موضع‌گيرى سلبى و منفى را گوشزد نمايند ، و خلاصه ، ايشان را براى مخالفت با اين نيت سوء شاه آماده نمايند . ناگفته نماند كه حقير و حضرت آقاى اخوى نيز در اين جريان وارد بوديم و با آقايان علماء حوزه همكارى تنگاتنگ داشتيم .